در خلوتـــگاه - آوارگان تنهایی


	آوارگان تنهایی اندر این ازمنه داستان جفا بسیار است! واندر آن٬ گوش نیوشا کم و بی مقدار است... همه بر گرد خود و خود همه بر گرده خویش آنچه بی جای بمانده ست٬ بماند بر دل ریش. فکرکم در کشش عشق به او پاره بشد! دلکم در پی او نفله و بیچاره بشد!! مر مرا پیشکشی و هدیه چه کار؟ کاپ و جام می و گلدسته چه کار؟؟ خواهی چون تو بزنم کوس انا الحق و خودم فاش کنم؟! یا که از فرط خوشی نیش نا نا ناش ناش کنم؟!! فر و پیروزی ات صد بار مبارک بادا... دشمنانت به هزار بار سگ پیر گادا!!! بدهم جایزه ترا٬ ار تو مرا کام دهی! مامن و جای خوش و ساقی سیم ساق دهی!! ای برادر برو! اینجا دل خوش سیری چند؟ تو که دل داری و دلدار٬ بگو سیخی چند؟؟ هر که بر بام رود٬ داد زند٬ پیش کشند! استخوانش شکنند و جسدش نیش کشند!! من و این خلوت و غمبار دلم کافی نیست؟! برو ای دوست! که اینها دل من شافی نیست... \|+\| نوشته شده توسط کاوه در یکشنبه 19 اسفند1386 \|