در خلوتـــگاه


	کویر خود را لابلای شخصیت هایم گم کرده ام. پوسیده ذاتی از چرک و کثافت که در تهوع زمانه بالا می آید و فرو می رود. بی تلاطم... بی حرکت... آرام و بی قرار در مردابی لامکان خودی خویش را نظاره می کنم. گندابی از وجودم به درونم پای می نهد. گندابی از جنس من... شریک تعفن ناتمام ام... بالا می آید و فرو می رود در تلاطم امواج درونم. حال توئی و من و گل مرداب٬ حاصل عشقی ناتمام٬ در کویر لایموت ام... \|+\| نوشته شده توسط کاوه در شنبه 20 مرداد1386 \|